سلام به دوستان عزیز

امروز در کتابی با نام ( نشان های آن بی نشان ) سروده ی آقای یوسفعلی میرشکاک شعری دیدم که زیاد خوشم نیامد.که ممکن است شما خواننده ی گرامی هم با بنده هم عقیده باشید.

این ۳ تا بیتی که پیش روی شماست در مدح مولای متقیان حضرت امیرالمومنین علی (ع)می باشد.البته این را خدمتتان بگویم که سرودن شعر درمدح حضرت امیر(ع) کاری بسیار پسندیده است ولیکن بنده به شخصه تحمل این را ندارم که درمورد ایشان اشعاری را ببینم که بوی کفر می دهد.

اگرغیراز علی باشد خدایی               وگرجز اوست دردم را دوایی

نه غیر از درد خواهم در دو گیتی               نه جز دوزخ کنم جا در سرایی

یا اینکه در بیتی دیگر می نویسد :

ما نمی گوییم داماد پیمبر حیدر است          کافران کهنه ایم الله اکبر حیدراست

بنده نمی دانم با چه هدف و طرز فکری این کتاب و خصوصا این اشعار سروده شده است ولی این را عقلم به من می گوید که این اشعار در شان علی ابن ابیطالب نیست.و خود حضرت هم از این گونه اشعار رضایت ندارند. چنانچه در حکمت ۱۱۷ نهج البلاغه می فرمایند :

هلک في رجلان محب غال و مبغض قال

دو تن به خاطر من به هلاکت رسيدند: دوست افراط کننده، و دشمن دشنام دهنده .

این را هم عرض کنم که اگر شما دوستان فکر می کنید نظری مخالف صحبت هایم دارید بفرمایید تا بنده هدایت شوم.

منتظر نظراتتون هستم.

پیامبرگرامی اسلام (ص) می فرمایند:

سه چیز دردنیا و آخرت از مکارم اخلاق است: از کسی که به تو ظلم کرده درگذری وباکسی که باتو قطع رابطه کرده رابطه برقرارکنی وباکسی که باتو سبکسری می کندبردباری نمایی.

نهج الفصاحه - ح ۱۲۸۸

امام حسن مجتبی(ع) می فرمایند:

خوش رفتاری بامردم ، رأس خرد است.

میزان الحکمه - ح ۱۳۷۰۳

امام رضا(ع) می فرمایند:

آنکه با کار و کوشش درجست وجوی مواهب زندگی برای تامین خانواده خویش است پاداشی بزرگتر ازمجاهدین در راه خدا دارد.

تحف العقول - ص ۸۰۸

سؤال: پر محتواترين خطبه نهج البلاغه کدام است؟

جواب: خطبه اول نهج البلاغه از مهم ترين خطبه هاى نهج البلاغه است که در طليعه اين کتاب بزرگ واقع شده و از نشانه هاى بارز حسن انتخاب «مرحوم رضى» است.

اين خطبه شامل يک دوره جهان بينى اسلامى است که از صفات کمال و جمال خداوند و دقايق عجيبى در اين زمينه شروع مى شود، سپس به مسأله آفرينش جهان به طور کلّى و بعد از آن آفرينش آسمانها و زمين و آن گاه آفرينش فرشتگان، سپس آفرينش آدم (عليه السلام) و داستان سجود فرشتگان و مخالفت ابليس و هبوط آدم (عليه السلام) به زمين مى پردازد.

در ادامه خطبه از بعثت پيامبران و فلسفه آن و سرانجام از بعثت پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله) و عظمت قرآن مجيد و اهميّت سنّت پيامبر (صلى الله عليه وآله) سخن مى گويد و از ميان دستورهاى اسلامى و به اصطلاح فروع دين، روى مسأله حج به عنوان يک فريضه عظيم الهى و فلسفه و اسرار آن انگشت مى گذارد، به طورى که توجّه دقيق به محتواى اين خطبه مى تواند يک بينش جامع و کلّى نسبت به مهم ترين مسائل اسلامى به ما بدهد و بسيارى از مشکلات و پيچيدگى هايى را که در اين مسائل وجود دارد، حل کند.

از يک نظر اين خطبه به منزله فاتحة الکتاب در قرآن مجيد است که فهرستى را از مجموعه مسائلى که در نهج البلاغه مطرح شده است به دست مى دهد; چرا که محورهاى اصلى مجموعه خطبه ها و نامه ها و کلمات قصار در اين خطبه به گونه فشرده اى آمده است.(1)

(1). پيام امام علي (ع) ، جلد 1، ص 69.

 منتظر نظرات شما دوستان گرامی هستم.